Wywiad rzeka z Andrzejem Łapickim, który inspiruje do refleksji nad przeszłością – historią i sztuką. Aktor teatralny i filmowy dzieli się swoimi wspomnieniami z Katarzyną Bielas i Jackiem Szczerbą.
Książkę ubarwiają zdjęcia z prywatnego archiwum Andrzeja Łapickiego, jego przyjaciół, a także z teatrów, w których aktor grał. Dziewiętnaście rozdziałów, które opowiadają o życiu jednego mężczyzny to opowieść nie tylko o nim samym. To podróż w czasy II wojny światowej i poszukiwane artystów i sztuki właśnie w tym trudnym, ale jakże bogatym okresie.
Młody chłopak, który pochodził z ziemiańskiej rodziny bez aktorskich tradycji stał się powszechnie lubianym, popularnym aktorem. Jednak droga do sławy nie była prosta. Przyszły aktor nie wzdrygał się od pospolitych zajęć i prac. Na przykład był pracownikiem firmy budowlano-transportowej Henryka Sztolcmana.
Andrzej Łapicki przedstawił w książce obraz jak wyglądało podziemne życie artystyczne: wieczory poezji w prywatnych mieszkaniach, gdy pukając do drzwi trzeba było podać hasło, by wejść. Potem opisał subiektywnie Powstanie Warszawskie, mówił co się z nim wtedy działo.
Aktor wspomina wybitnych przyjaciół – Aleksandra Zelwerowicza, Juliusza Osterwę, Arnolda Szyfmana, Józefa Węgrzyna, Gustawa Holoubka, Andrzeja Wajdę. Te bogate wspomnienia pozwalają nam poznać jakimi ludźmi była śmietanka artystyczna tamtych czasów.
Łapicki odpowiada na pytania dotyczące teatru, kina, radia i telewizji. Zdradza też w pewnym stopniu to co działo się w jego domu, jaki był prywatnie.
foto: Joanna Kwiecień
