Rabarbar, nazywany rzewieniem, znany był już w starożytnych Chinach jako naturalny środek przeciwzapalny i przeczyszczający. Współcześnie jest roślinną leczniczą, która poprawia kondycję organizmu i skóry.
Rabarbar na stole
Rabarbar pochodzi z Azji Środkowej. Prawdopodobnie został sprowadzony do Europy przez Marco Polo w XVI wieku. Od XVII znany go we Francji, w Niemczech, Holandii i Belgii.
Spożywa się same łodygi, które mają różową skórkę i czerwony miąższ – odcina się je przy korzeniu, usuwa liście, a następnie obiera. W czerwcu są słodkie, a potem stają się gorzkie i niesmaczne. Odradza się spożywanie na surowo, gdyż zawiera dużo kwasu szczawiowego, odpowiadającego za powstawanie kamieni nerkowych, usuwanie z organizmu wapnia i psucie się zębów.
Rabarbar dla ciała
Rabarbar jest dietetyczny, ponieważ zawiera niewiele kalorii – w 100 gramach znajduje się 40 kcal. Poza tym jest bogaty w kwas foliowy, błonnik, potas, sod, fosfor, żelazo i wapń oraz witaminy A, C i E. Dzięki czemu: poprawia wygląd skóry, łagodzi trądzik, wspomaga pracę układu krążenia i pokarmowego – poprawia pracę jelit, ułatwia opróżnianie się – duża ilość rabarbaru i hamuje biegunki – mała ilość oraz pomaga walczyć z otyłością i działa jak antydepresant.
Pod wpływem wysokiej temperatury, np. w trakcie gotowania albo pieczenia wydzielają się polifenole, naturalne przeciwutleniacze, które wpływają pozytywnie na wygląd skóry. Poza tym powstają rapontygeniny, wspomagające funkcjonowanie układu krążenia i zmniejszające tempo podziału komórek nowotworowych. Zawiera też rapontycynę, która działa estrogennie – kompot z rabarbaru polecany kobietom z nadmiarem albo niedoborem estrogenów i podczas klimakterium.
Z rabarbaru najczęściej robi się kompot, który doskonale gasi pragnienie: łodygę tnie się na małe kawałki. Możemy go też wykorzystać do zrobienia konfitur, jako dodatek do mięsa, ryb i drobiu oraz ciast.
foto: kucharz.wieszjak.polki.pl, zaparciablog.wordpress.com i polki.pl
